ବନିତା ନିଜ ଘରେ ମଜା ନେଇ ଗଲା

 

ବନିତା ନିଜ ଘରେ ମଜା ନେଇ ଗଲା

 

ବନିତା ଜାଣି ନ ଥିଲା ଯେ ଏହି ରାତିଟା ତା ଜୀବନକୁ ଏପରି ବଦଳେଇ ଦେବ ବୋଲି । ଘରର ସବୁ କାମ ଶେଷ କଲା ବେଳକୁ ସେ ବହୁତ ଥକି ଯାଇ ଥିଲା । ପିଲାମାନଙ୍କ ବେଡ଼ରୁମକୁ ସେ ଶୋଇବା ପାଇଁ ଗଲା । ଘରକୁ ଗେଷ୍ଟ ଆସି ଥିବାରୁ ସେଦିନ ସେମାନଙ୍କ ରହିବା ପାଇଁ ବନିତା ରୁମରେ ବନ୍ଦୋବସ୍ତ କରା ଯାଇ ଥିଲା । ଶଶୁର ଓ ଶାଶୂ ବି ଡ୍ରଇଂରୁମରେ ଶୋଇଲେ । ମାତ୍ର ଦିନ କେଇଟାର କଥା । ଗେଷ୍ଟମାନେ ଯିବା ପରେ ପୁଣି ସ୍ୱଭାବିକ ଭାବରେ ଯିଏ ଯାହା ରୁମରେ ଶୋଇବେ ।

ବନିତା ଯାଇ ଦେଖିଲା, ଝିଅ ତା ସାନ ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କ ସହିତ ଚଟାଣ ଉପରେ ଶୋଇଛି । ବଡ଼ପୁଅ ବିନୋଦ ଏକୁଟିଆ ଖଟ ଉପରେ ଶୋଇଛି । ଅନ୍ୟ ଦିନ ରାତି ପରି ସେ ଶାଢ଼ୀ ନ ଖୋଲି ବଡ଼ପୁଅ ପାଖରେ ଶୋଇ ପଡ଼ିଲା । ବଡ଼ପୁଅ ବିନେଦକୁ ଏବେ ୧୫ ପୁରି ୧୬ ଚାଲିଛି । ଅନ୍ୟ ତିନିଟା ପିଲା ଦୁଇ ଦୁଇ ବର୍ଷ ବ୍ୟବଧାନରେ ଜନ୍ମ ହୋଇଛନ୍ତି । ବନିତାର ବୟସ ଏବେ ମୋଟେ ୩୪ ବର୍ଷ । ସେ ଦେଖିବା ପାଇଁ ବହୁତ ସୁନ୍ଦର ଆଉ ସେକ୍‌ସି । ତା ୩୪-୩୦-୩୬ ଫିଗର ବହୁତ ଆକର୍ଷଣୀୟ । ବେଡ଼ରେ ଶୋଉ ଶୋଉ ବନିତାକୁ ନିଦ ହୋଇଗଲା । ରାତି ସେତେବେଳକୁ କେତେ ହେବ କେଜାଣି, ହଠାତ୍ ତା ଛାତି ଉପରେ ଚାପ ଅନୁଭବ କରି ବନିତାର ନିଦ ଭାଙ୍ଗିଗଲା । ସେ ଆଖି ଖୋଲି ଚାହିଁ ଦେଖିଲା ତା ପୁଅ ବିନୋଦ ଶାଢ଼ୀ ଓ ବ୍ଲାଉଜ ମଶା ତା ଦୁଧକୁ ମୁଠେଇ ଚିପୁଚି । ବିନୋଦର ହାତ ଉପରେ ନିଜ ହାତକୁ ରଖି ବନିତା ଫୁସ୍ ଫୁସ୍ ସ୍ୱରରେ କହିଲା: ବିନୁ, ମୁଁ ଭାରି ଥକ୍‌କି ଯାଇଛି । ମୋତେ ଟିକିଏ ଶାନ୍ତିରେ ଶୋଇବା ପାଇଁ ଦେଏ ।

ବିନୋଦ କହିଲା - ପ୍ଲିଜ ବୋଉ, ମୁଁ ଟିକିଏ ତୋ ଦୁଧ ଚିପିବି । ତୁ ମତେ ମନା କରନି ।

ବନିତା କହିଲା: ପରେ ଚିପିବୁ ବାବା, ଏବେ ଖାଲି ଦୁଧକୁ ସେମିତି ଧରି ଶୋଇପଡ, ଚିପା ଚିପି କରନା ।

ବନିତା କଡ଼ ଲେଉଟେଇଲା । ବିନୋଦର ଗୋଟାଏ ହାତକୁ ନେଇ ତା ଦୁଧ ଉପରେ ରଖିଲା । କହିଲା: ପ୍ଲିଜ ବୁନୁ,ସୁନା ପୁଅଟା ମୋର, ମୁଁ ଭାରି ଥକି ଯାଇଛି । ତୁ ଖାଲି ଦୁଧକୁ ଧରି ଶୋଇପଡ଼ ।

ବିନୋଦ ବୋଉ ପାଖକୁ ଲାଗିଯାଇ ତା ଗୋଟାଏ ଗୋଡ଼ ଉଠେଇ ବୋଉର ପିଚା ଉପରେ ରଖିଲା । ବୋଉ କଥା ମାନି ଦୁଧ ଉପରେ ହାତ ରଖି ଶୋଇଲା । ସେତେବେଳେ ଅବଶ୍ୟ ତା ବୋଉକୁ ଗେହିଁବା ଉଦେଶ୍ୟ ତା’ର ନ ଥିଲା । କାରଣ କୌଣସି ମାଇକିନିଆ କି ଟୋକିଙ୍କୁ ଗେହିଁବା ପାଇଁ ସେ ସକ୍ଷମ ହେଲାଣି କି ନାହିଁ ସେକଥା ସେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଜାଣି ନ ଥିଲା । ପ୍ରାୟ ୪ କି ୫ ମାସ ତଳେ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ସେ ତା ବୋଉ ଦୁଧକୁ ଚିପିଥିଲା । ବନିତାର ଇଚ୍ଛା ନ ଥିଲେ ବି ବ୍ଳାଉଜ ଉପରୁ ତା ଦୁଧକୁ ଧରିବା ପାଇଁ ସେ ପୁଅ ବିନୋଦକୁ ସୁଯୋଗ ଦେଇଥିଲା ।

ବନିତାର ମନେ ଅଛି, ସେଦିନ ସଂଧ୍ୟା ବେଳେ ବାଥରୁମ୍ ଯିବା ପୂର୍ବରୁ ସେ ଲୁଗା ବଦଳିଲା । ପିଠି ପଟରୁ ବ୍ରା ହୁକ୍ ଖୋଲି ନ ପାରି ପୁଅ ବିନୋଦକୁ ହୁକ ଖୋଲି ଦେବାକୁ କହିଲା । ବିନୋଦ ବ୍ରାର ହୁକ୍ ଖୋଲିସାରି ଦୁଧକୁ ଟିକିଏ ଧରିବା ପାଇଁ ଗେହ୍ଲେଇ ହୋଇ ବୋଉକୁ କହିଲା । ବନିତା ମନା କଲାରୁ ବିନୋଦ ଜିଦି କଲା । ଗେହ୍ଲାପୁଅର ଜିଦି ପାଖରେ ମୁଣ୍ଡ ନୁଆଇଁ ବନିତା ତାକୁ ଦୁଧ ଧରିବା ପାଇଁ ଦେଲା । ବିନୋଦ ବନିତାର ପଛପଟରୁ କାଖତଳେ ହାତ ପୁରେଇ ଦୁଧ ଯୋଡ଼ାକୁ ମୁଠେଇ ଅନେକ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚିପିଥିଲା । ଦୁଧ ଚିପିଲେ ବି ବିନୋଦ ସେତେବେଳେ ତା ବୋଉର ଲଙ୍ଗଳା ଦୁଧକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଚାହିଁ ନ ଥିଲା ।

ବନିତା ଶୋଇବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟାକଲା । ତା ଆଖିକି ନିଦ ଆସିବା ବେଳକୁ ତା ଦୁଇ ପିଚା ମଝିରେ ଗୋଟିଏ ଶକ୍ତ ଲୁହା ଛଡ଼ ଭଳି ଜିନିଷ ଦାବିହେବା ସେ ଅନୁଭବ ଲା । ତା ପିଚା ସନ୍ଧିରେ ଦାବି ହେଉଥିବା ସେ ଜିନିଷଟା କ’ଣ ସେ କଥା ସେ ଠିକ୍ ବୁଝିପାରିଲା । ସେ ଜିନିଷଟା ଯେ ତା ପୁଅ ବିନୋଦର ଶକ୍ତ ହୋଇ ଉଠି ଥିବା ବାଣ୍ଡ, ତାହା ତାକୁ ଅଛପା ରହିଲା ନାହିଁ । ବନିତା ମନେ ପକାଉଥିଲା, ଦୁଇ ବର୍ଷ ଭିତରେ ପ୍ରଥମ ଥର ବିନୋଦ ରାତିରେ ତା ପାଖରେ ଶୋଇ ତା ଦୁଧକୁ ଚିପି ଆଦର କରୁଛି । ନହେଲେ ତ ସୁଯୋଗ ମିଳିଲେ ଦିନର ଆଲୁଅରେ ସେ ଠିଆ ଠିଆ ତା ଦୁଧକୁ ଚିପିବା ନିତି ଦିନିଆ ଘଟଣା ।

ବନିତା ପୁଅ ପାଖରୁ ଘୁଂଚି ଶୋଇବା ପାଇଁ ଚାହିଁଲେ ବି ଘୁଂଚି ପାରିଲା ନାହିଁ । ପିଚା ସନ୍ଧିରେ ଦାବି ହୋଇଥିବା ମୋଟା ଗରମ ଲୁହାଛଡ଼ ପରି ଜିନିଷଟାର ସ୍ପର୍ଶ ତାକୁ ଭାରି ଭଲ ଲାଗୁଥିଲା । ତା’ର ପ୍ରତିକ୍ରିୟାରେ ସେ ତା ପିଚାକୁ ପୁଅର ବାଣ୍ଡ ଉପରକୁ ଦାବିଲା ଏବଂ ତା ଦୁଧ ଉପରେ ଥିବା ପୁଅ ହାତକୁ ଥରି ଚିପିଲା । ତାପରେ ଦୁଧ ଉପରୁ ପୁଅକୁ ହାତକୁ କାଢ଼ି ଦେଲା ଏବଂ ନିଜେ ନିଜ ହାତରେ ଦୁଧକୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ଚିପିବାକୁ ଲାଗିଲା । ପିଚା ସନ୍ଧିରେ ବାଣ୍ଡର ଚାପ ବଢ଼ୁଥିବା ସେ ଅନୁଭବ କଲା । ସେ ତା ହାତ ନେଇ ପୁଅର ଜଙ୍ଘରେ ବୁଲେଇଲା ଏବଂ ସେ ପାଇଜାମା ପିନ୍ଧିଚି ବୋଲି ନିଶ୍ଚିତ ହେଲା । ବନିତା କଡ଼ ଲେଉଟାଇ ପୁଅ ଆଡ଼କୁ ମୁହଁକରି ଶୋଇଲା ।

ବିନୋଦ - ବୋଉ ତୋତେ ନିଦ ହେଉନି କି?

ବନିତା: ହଁ ବେଟା, ଆଜି ଭାରି ଗରମ ପଡ଼ିଚି । ମନ ହେଉଛି, ଲୁଗାପଟା ସବୁ ଖୋଲି ପକାନ୍ତି ।

ବିନୋଦ - ଶାଢ଼ୀଟା ଖୋଲି ଦଉନୁ ।

ବନିତା ଦେହରୁ ଶାଢ଼ୀଟା ବାହର କରିଦେଲା । ଖାଲି ସାୟା ଓ ବ୍ଲାଉଜ ପିନ୍ଧି ବେଡ଼ ଉପରେ ଗଡ଼ିପଡ଼ି ବିନୋଦକୁ ପାଖକୁ ଟାଣି ଆଣିଲା । ତା ଜଙ୍ଘ ଉପରେ ଗୋଟାଏ ଗୋଡ଼ ପକେଇଲା । ବିନୋଦ ତା ହାତ ନେଇ ବୋଉର ସାୟା ଉପରୁ ତା ଜଙ୍ଘ ଉପରେ ହାତ ବୁଲେଇ ଆଦର କଲା ।

ବିନୋଦ - ବୋଉ, ତତେ ବହୁତ କାମ କରିବା ପାଇଁ ପଡ଼ୁଛି ନା?

ବିନୋଦ ତା ହାତ ନେଇ ବନିତା ଗାଲରେ ବୁଲେଇଲା ।

ବିନୋଦ - ବୋଉ, ମୋର ଭାରି ରାଗ ହେଉଚି । ତୁ ଏକୁଟିଆ କାମ କରୁଚୁ, ଆଉ ଦୁଇ ଜଣଯାକ ଖୁଡ଼ି ଖାଲି ଗପ ମାରୁଛନ୍ତି । ବନିତାକୁ ଖୁସି ଲାଗିଲା, ତା ପୁଅର ତା ପ୍ରତି ବହୁତ ଦରଦ ଅଛି । ସେ ବିନୋଦ ପାଖକୁ ଘୁଂଚିଗଲା । 

ବନିତା:ଖାଲି ଗୋଟାଏ ଦୁଧକୁ ଚିପୁଥିବୁ । ଏଇଟାକୁ ଚିପିବୁନି । ଆଜି ମନ ଭରି ଦୁଧ ଚିପ । ମୁଁ ମନା କରିବି ନାହିଁ । ବନିତା ବିନୋଦର ହାତକୁ ତା ଆର ଧୁଧ ଉପରକୁ ଟାଣିନେଇ ଧରେଇ ଦେଲା ଏବଂ ବିନୋଦକୁ ଚୁମା ଦେଲା ।

ବନିତା: ତୁ ହେଉଛୁ ମୋର ଗେହ୍ଲା ପୁଅ...ତୁ ମତେ କେତେ ସାହାଯ୍ୟ କରୁଚୁ ।

ବିନୋଦ ବୋଉର ଦୁଧକୁ ତିନି ଚାରି ଥର ଚିପି ଆଦର କରିବାକୁ ଲାଗିଲା । ତା ସାନଭାଇ ଅଜିତ ତାଠାରୁ ୬ ବର୍ଷ ସାନ । ଏବେ ବୋଉ ତାକୁ ତା ଦୁଧରୁ କ୍ଷୀର ଖୁଆଇବା ସେ ଦେଖୁନି । ପ୍ରାୟ ବର୍ଷେ ତଳେ ସେ ଯେତେବେଳେ ବୋଉ ଦୁଧକୁ ଚିପୁଥିଲା, ବୋଉ ସେତେବେଳେ ସାନ ପୁଅକୁ କ୍ଷୀର ଖୁଆଇବା ସେ ଦେଖିଥିଲା । ତା’ର ମନେ ପଡ଼ୁତି ତା ବୋଉ ଲଙ୍ଗଳା ହୋଇ କ୍ଷୀର ଖୁଆଉ ଥିଲା । ସେ ବୋଉର ଦୁଧକୁ ଚିପି ଆଦର କଲା ।

ବିନୋଦ - ବୋଉ, ତୁ ଏବେ ଛୋଟୁକୁ ଦୁଧ ଖାଇବା ପାଇଁ ଦେଉନୁ କି?

ବନିତା ତା ଦେହକୁ ବିନୋଦ ପାଖରେ ଏମିତି ବାଗେଇ ରଖି ଶୋଇଥିଲା ଯେ ବିନୋଦର ବାଣ୍ଡ ଠିକ୍ ତା ବିଆକୁ ଛୁଉଁଥିଲା । ସେ ଜାଣିଥିଲା ଯେ, ତା ପୁଅକୁ ତା ଲଙ୍ଗଳା ଦେହ ଦେଖେଇବା ହେଉଛି ବଡ଼ ପାପ । ତେଣୁ ସେ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ଘଟଣାର ମୋଡ଼କୁ ଅପେକ୍ଷା କଲା । ବନିତା ବିନୋଦ ଉପରକୁ ପେଲି ହୋଇଗଲା ।

ବନିତା: ନାହିଁରେ, ଛୋଟୁ ଏବେ ବଡ଼ ହୋଇ ଗଲାଣି । ୪-୫ ଦିନ ପୂର୍ବେ ଉପର ବେଳା ମୁଁ ତାକୁ ଦୁଧ ଖୁଆଇବାକୁ ଚାହିଁଲି । ଥରେ ସେ ଦୁଧକୁ ପାଟିରେ ପୁରେଇଲା । ତାପରେ ଉଠି ଚାଲିଗଲା । ସେ ଆଉ ମୋ ଦୁଧ ଖାଇବ ନାହିଁ କହିଲା । 

ବିନୋଦ - ତୁ ତାହେଲେ କାହାକୁ ଦୁଧ ଖୁଆଇବୁ ।

ବିନୋଦ ବ୍ଲାଉଜ ଉପରୁ ବୋଉର ଦୁଧଭୁଣ୍ଡି ସହିତ ଖେଳୁଥିଲା । ବନିତା: ତୋ ବାପା ସବୁଦିନେ ଦୁଧ ଚୋଷୁଛନ୍ତି । ତମେ ପିଲାମାନେ ଯଦି ଦୁଧ ନ ଖାଇବ, ତାହେଲେ ଦୁଧ ଖାଇବା ପାଇଁ ତମ ବାପା ତ ଅଛନ୍ତି ।

ବିନୋଦ - ବାପା କେମିତି ଦୁଧ ଖାଉଛନ୍ତି? ବ୍ଲାଉଜ ଉପରୁ ।

ବନିତା: ତୁ ପାଗଳ ନା କ’ଣ । ବ୍ଲାଉଜ ଉପରୁ କିଏ କେମିତି ଦୁଧ ଖାଇବ । ତୁ ଦେଖିନୁ, ଛୋଟୁ କେମିତି ଦୁଧ ଖାଉଥିଲା ।

ବନିତା ବିନୋଦର ପିଚାକୁ ନିଜ ଆଡ଼କୁ ଭିଡ଼ିଆଣି ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ତା ବିଆକୁ ବିନୋଦ ଉପରେ ଦାବିଲା ।

ବନିତା: ମୁଁ ବ୍ଳାଉଜ ଖୋଲି ଦୁଧ ଖୁଆଉ ଥିଲି । ତୋ ବାପା ତ ମତେ ପୁରା ଲଙ୍ଗଳା କରି ଦିଅନ୍ତି, ଆଉ ଦୁଧ ଖାଇବାର ମଜା ନିଅନ୍ତି ।

ବିନୋଦ -ଛି...ବାପା ତୋତେ ଲଙ୍ଗଳା କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ସରମ ଲାଗେନି ।

ବନିତା: ଏଥିରେ ସରମ କରିବାର କ’ଣ ଅଛି । ତୁ ବି ବାହା ହେଲା ପରେ ତୋ ସ୍ତ୍ରୀକି ଲଙ୍ଗଳା କରିବୁ । ତୁ ବି ଲଙ୍ଗଳା ହୋଇ ତୋ ସ୍ତ୍ରୀର ଦୁଧ ଚୋଷିବୁ ।

ବିନୋଦ - ବୋଉ, ମୁଁ ବାହା ହେବି ନାହିଁ ।

ବନିତା: କାହିଁକି, ତୁ କ’ଣ ଏକୁଟିଆ ରହିବୁ?

ବିନୋଦ - ମୁଁ ଏକୁଟିଆ କାହିିଁକି ରହିବି । ମୁଁ ସବୁବେଳେ ମୋ ବୋଉ ପାଖରେ ରହିବି ।

ବିନୋଦ ବନିତାର ଦୁଧକୁ ଚିପି ଚୁମା ଦେଲା । ବିନୋଦ - ବୋଉ, ତେତେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଗରେ ଲଙ୍ଗଳା ହେବାକୁ ସରମ ଲାଗେନି? ମୁଁ ତ ତୋତେ କେବେ ଲଙ୍ଗଳା ଦେଖିନି ।

ବନିତା: ଆରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଗରେ ନୁହେଁ । ଡୋର ଝରକା ବନ୍ଦ କଲା ପରେ ଯାଇ ମୁଁ ଲଙ୍ଗଳା ହୁଏ ।

ବନିତା ତା ସାୟାକୁ ତା ଜଙ୍ଘ ଉପରକୁ ଉଠେଇ ଦେଲା । ଯାହା ଫଳରେ ସେ ପୁଅର ଦେହକୁ ତା ଜଙ୍ଘ ଭିତରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଧରି ପାରିବ । ବିନୋଦର ବାଣ୍ଡ ତା ବିଆରେ ଦାବି ହେଉ ଥିବାରୁ ବନିତାକୁ ଭଲ ଲାଗୁଥିଲା । ବନିତା ଭାବୁଥିଲା, ସ୍ତ୍ରୀ ପୁରଷ ଗିହାଁ ଗେହିଁ ହେବା ବିଷୟରେ ତା ପୁଅର ବୋଧେ ଧାରଣା ନାହିଁ । ତା’ର ଧାରଣା ଥିଲେ ତ ସେ ତା ବାଣ୍ଡକୁ ବିଆ ଭିତରେ ପୁରେଇ ସାରନ୍ତାଣି । ସେଥିପାଇଁ ତାକୁ ଉତେଜିତ କରିବା ପାଇଁ ପଡ଼ିବ ।

ବନିତା: ତୋର ମନେ ନ ଥିବ, ତୁ ଯେତେବେଳେ ଛୋଟ ଥିଲୁ ମୁଁ ସେତେବେଳେ ପୁରା ଲଙ୍ଗଳା ହୋଇ ତେତେ ଦୁଧ ଖୁଆଉ ଥିଲି । ଯଦି କେବେ ତୋ ବାପା କୁଆଡ଼େ ବାହାରକୁ ଯାଉଥିଲେ, ତାହେଲେ ମୁଁ ରାତିସାରା ତୋ ସହିତ ଲଙ୍ଗଳା ହୋଇ ଶୋଉଥିଲି । ସେତେବେଳେ ତୋ ନୁନି ଆଙ୍ଗୁଠି ଭଳି ହୋଇଥିଲା ।

ବନିତା ପୁଣି ଥରେ ବିନୋଦ ଦେହ ଉପରେ ଦାବି ହେଲା । ନିଜକୁ ବାଲାନ୍‌ସ କରିବା ପାଇଁ ବିନୋଦ ତା ହାତକୁ ବୋଉର ଲଙ୍ଗଳା ଜଙ୍ଘ ଉପରେ ରଖିଲା । ବନିତା: ମୁଁ ଜାଣିନି ତୋ ନୁନି ଏହା ଭିତରେ କେତେ ବଡ଼ ହୋଇ ଗଲାଣି । ଏକଥା ଶୁଣି ବିନୋଦ ଲାଜେଇ ଗଲା ଏବଂ ତା ମୁହଁକୁ ବନିତାର ଦୁଇ ଦୁଧ ମଝିରେ ଦାବି ଦେଲା ।

ବନିତା: ଆରେ ଆରେ ଦେଖ, ମୋ ପୁଅ କେମିତି ସରମ କରୁଛି ।

ବନିତା ଅନୁଭବ କଲା ବିନୋଦ ତା ମୁହଁକୁ ତା ଦୁଇ ଦୁଧ ମଝିରେ ଘଷୁଚି । ସେ ଅପେକ୍ଷା କଲା । ବିନୋଦ ତା ମୁହଁକୁ ବନିତାର ବ୍ଲାଉଜ ଉପରକୁ ଚିପିକି ପଡ଼ୁଥିବା ଦୁଧ ଉପରେ ଘଷୁଥିଲା । କିଛି ସମୟ ଘଷିବା ପରେ ସେ ବନିତାକୁ ଚାହିଁଲା । ବିନୋଦ - ବୋଉ, ତୁ ମତେ ଦୁଧ ଖୁଆଇବୁ?

ବନିତା: ତତେ ମୋ ଦୁଧ ଭଲ ଲାଗିବ ତ । ତୋ ଭାଇକି ତ ଦୁଧର ସ୍ୱାଦ ଭଲ ଲାଗୁନି ।

ବିନୋଦ ବନିତାର ଦୁଧକୁ ମୁଠେଇ ଚିପିଲା । ବିନୋଦ - ବାପା ତୋ ଦୁଧ ସବୁଦିନେ ଚୋଷୁଛନ୍ତି ମାନେ ଦୁଧର ସ୍ୱାଦ ନିଶ୍ଚୟ ଭଲ ହୋଇଥିବ ।

ବନିତା: କିନ୍ତୁ ତୋ ବାପା ଯେମିତି ଦୁଧ ଚୋଷନ୍ତିି, ତତେ ବି ସମିତି କରିବାକୁ ହେବ ।

ବନିତା ତା ହାତକୁ ବିଆ ଉପରକୁ ନେଇ ବିଆକୁ ଚିପିଲା । ବିନେଦ - ବାପା କ’ଣ କରନ୍ତି?

ବନିତା: କହିଲିନା, ସେ ପୁରା ଲଙ୍ଗଳା ହୋଇ ଦୁଧ ଚୋଷନ୍ତି । ସେମିତି କରିବାକୁ ତାଙ୍କୁ ମଜା ମିଳେ । ତୁ ବି ଲଙ୍ଗଳା ହୋଇ ପଡ଼ ।

ବନିତା ବିନୋଦକୁ ତା ଦେହ ଉପରକୁ ଟାଣି ନେଲା ଏବଂ ତା ପିଚାକୁ ଦୁଇ ଜଙ୍ଘରେ ଗୁଡ଼େଇ ଧରିଲା । ବିନୋଦ - ବୋଉ, ତୁ ବି ଲଙ୍ଗଳା ହୋଇ ଯାଆ ।

ବନିତା ତା ହାତ ନେଇ ତା ବିଆ ଆଉ ପୁଅ ବାଣ୍ଡ ମଝିରେ ପୁରେଇ ଦେଇ ବିଆ ଉପରେ ରଖିଲା । ପାପୁଲିର ପଛ ପାଖଟା ବିଆ ଉପରେ ରହିଲା । ବନିତା ପ୍ରଥମେ ପୁଅ ବାଣ୍ଡକୁ ତା ହାତରେ ଅନୁଭବ କଲା । ସେ ବାଣ୍ଡକୁ ଚିପିବାକୁ ଚାହିଁଥିଲା, କିନ୍ତୁ ବାଣ୍ଡ ତା ପାପୁଲିରେ ଦାବିହେଲା । ସେ ଜାଣିଛି ତାକୁ ଆଉ ପଛକୁ ଫେରିବାର ନାହିଁ । ଖୁବ୍ ଶୀଘ୍ର ସେ ତା ୧୫ ବର୍ଷର ପୁଅର କୁଆଁରା ବାଣ୍ଡକୁ ତା ବିଆ ଭିତରକୁ ନେବ । ସେ ଭୁଲି ଯାଇଥିଲା ଯେ ନିଜ ପୁଅ ଆଗରେ ଲଙ୍ଗଳା ହେବା ପାପ ବୋଲି ।

ବିନୋଦ - ଛି ବୋଉ, ମୁଁ ଏତେ ବଡ଼ ହେଲେଣି । ତୋ ଆଗରେ କେମିତି ଲଙ୍ଗଳା ହେବି ।

ବନିତା: ଚପ୍ ଶଳା, ସରମ କରୁଚି । ବୋଉ ଦୁଧ ଚୋଷିବା ପାଇଁ ଏମିତି ସୁଯୋଗ ଆଉ କେବେ ମିଳିବ ନାହିଁ । ତୁ ଲଙ୍ଗଳା ନ ହେଲେ ମୁଁ ଦୁଧ ଖୋଲିବି ନାହିଁ ।

ବନିତା ଦୁଇ ହାତରେ ତା ଦୁଧକୁ ଘୋଡ଼େଇ ରଖିଲା । ବନିତା: ତୋ ବାପା ତ ତୋ ଠାରୁ କେତେ ବଡ଼, ସିଏ ଲଙ୍ଗଳା ହେଉଛନ୍ତି । ତୁ କାହିଁକି ହବୁନି । ଆଉ ଆଗରୁ ଆମେ ଦୁହେଁ ତ ଲଙ୍ଗଳା ହୋଇ ଶୋଇଛେ ।

ବନିତା ଦୁଧ ଉପରୁ ହାତ କାଢ଼ିଦେଲା । ବନିତା: ଯଦି ଲଙ୍ଗଳା ହୋଇ ଦୁଧ ଚୋଷିବା ମଜା ନେବୁ ନେଏ, ନହେଲେ ତଳକୁୁ ଯାଇ ଭଉଣୀ ପାଖରେ ଶୋଇ ଯାଆ । ମୁଁ ଛୋଟୁକୁ ଦୁଧ ଖୁଆଇବି ।

ବନିତା ବିନୋଦକୁ ଠେଲି ଦେଲା । ବିନୋଦ ଉଠି ପଡ଼ିଲା । ବିନେଦ - ତୁ କାହାରି ଆଗରେ କହିବୁ ନାହିଁ ତ ।

ବନିତା: ନାହିଁ, ମୋ ରାଣ ଖାଉଛି, କାହାରି ଆଗରେ କହିବି ନାହିଁ ଯେ ତୁ ମୋ ଅଗରେ ଲଙ୍ଗଳା ହୋଇଥିଲୁ ।

ବନିତା ଦେଖିଲା ତା ପୁଅ ତା ପାଇଜାମା ତଳକୁ ଖସୋଉଛି । ସେ ବି ପୁଅର ଟ୍ରାଉଜରକୁ ଟାଣି ଖୋଲିଦେଲା । ବିନୋଦ ଲଙ୍ଗଳା ହୋଇ ପଡ଼ିଲା । ବନିତା ଆଉ ଅପେକ୍ଷା କଲା ନାହିଁ । ତା ବାଣ୍ଡକୁ ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ଚିପିବାକୁ ଲାଗିଲା ।

ବନିତା: ଆରେ ବାଃ... ତୋ ବାଣ୍ଡଟା ତ ତୋ ବାପା ବାଣ୍ଡ ଠାରୁ ମୋଟା ଆଉ ଲମ୍ବା ହୋଇ ଗଲାଣି ।

ବନିତା ବିନୋଦର ବାଣ୍ଡକୁ ଧରିିଲା । ବନିତା: ଆସି ଯାଆ ବେଟା, ମୋ ବ୍ଲାଉଜ ଖୋଲି ପକେଇ ଦୁଧର ମଜା ନେଏ । ବନିତା ତା ଦୁଇ ଗୋଡ଼କୁ ମେଲେଇ ସାୟାକୁ ଉପରକୁ ଟେକିଦେଲା । ବିନୋଦର ତା ବୋଉର ଜଙ୍ଘ ପ୍ରତି ଆକର୍ଷଣ ନ ଥିଲା । ସେ କେବଳ ଦୁଧକୁ ଉପଭୋଗ କରିବା ପାଇଁ ଚାହୁଁଥିଲା । ବନିତା ବିନୋଦକୁ ତା ଦୁଇ ଜଙ୍ଘ ମଝିକି ପେଲିଦେଲା । ତା ବାଣ୍ଡକୁ ସାଉଁଳି ସାୟା ଉପରେ ବିଆରେ ଛୁଆଁଇଲା । ଏବେ ତା ପୁଅ ବାଣ୍ଡ ଆଉ ତା ବିଆ ମଝିରେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ପରସ୍ତ କପଡ଼ା ରହିଲା । ବନିତା ଜାଣିଥିଲା ଖୁବ ଶୀଘ୍ର ସେଇଟା ହଟିଯିବ । ବନିତା ବିନୋଦର ହାତକୁ ତା ଦୁଧ ଉପରକୁ ଟାଣି ନେଲା । ବନିତା: ଏବେ କ’ଣ ଭାବୁଚୁ । ବ୍ଲାଉଜ ଖୋଲି ଦଉନୁ ।

କିଛି ସମୟ ପୂର୍ବରୁ ବୋଉ କହିଥିବା କଥା ବିନୋଦର ମନେ ପଡ଼ିଲା । ସେ ବ୍ଲାଉଜର ବୋତାମ ଖୋଲିଲା ।

ବିନୋଦ - ବୋଉ, ତୁ ତ କହୁଥିଲୁ ବାପା ତୋତେ ବି ଲଙ୍ଗଳା କରନ୍ତି । ମୁଁ...

ବନିତା: ତୁ ବି ମୋତେ ଲଙ୍ଗଳା କରିଦେଏ । ମୁଁ କେତେ ବେଳେ ତୋତେ ମନା କଲି । ହେଲେ ମୋତେ ଭାରି ଡର ଲାଗୁଛି ।

ବନିତା ବିନୋନଦର ବାଣ୍ଡକୁ ହାତରେ ଦଳିଲା । ବିନୋଦ - ଡର କାହିଁକି ଲାଗୁଚି ବୋଉ ।

ବିନୋଦ ବନିତାର ଛାତିକି ପୁରା ଲଙ୍ଗଳା କରି ଦେଇ ଦୁଧକୁ ଚିପିଲା । ବନିତା: ମୋତେ ଡର ଲାଗୁଚି ତୁ କାଳେ ତୋ ସବୁ ସାଙ୍ଗଙ୍କ ଆଗରେ କହିଦେବୁ ଯେ ତୁ ରାତିରେ ତୋ ବୋଉକୁ ଲଙ୍ଗଳା କରି ଖୁବ୍ ମଜା କରୁଚୁ ।

ବନିତା ବିନୋଦକୁ ଚୁମା ଦେଲା । ବନିତା: ତୁ ଚିନ୍ତା କର, ଏହା ହେଲେ ମୁଁ କେତେ ବଦନାମ ହେବି । ମୋତେ ମରିବା ପାଇଁ ହେବ ।

ବିନୋଦ ବୋଉକୁ ଚୁମା ଦେଲା । ବିନୋଦ - ନାହିଁ ବୋଉ ତୁ ଡରିନି, ମୁଁ ମରିବି ପଛେ କେବେ କାହାରିକି କହିବି ନାହିଁକି ମୁଁ ତତେ ଲଙ୍ଗଳା ଦେଖିଚି । ତୋ ଦୁଧର ମଜା ନେଇଛି ଆଉ ତୋ ସହିତ ଲଙ୍ଗଳା ହୋଇ ଶୋଇଛି । ତୁ ବିଶ୍ୱାସ କର ବୋଉ, ତୁ କେବେ ବଦନାମ ହେବୁ ନାହିଁ ।

ବନିତା ପୁଅର ବାଣ୍ଡକୁ ଧରି ହଲେଇଲା । ବନିତା: ଠିକ୍ ଅଛି । ତୁ କହୁଚୁ ତ ମୁଁ ମାନୁଚି । କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଯଦି କେବେ ଜାଣିଲି ଯେ ତୁ ମୋ ବିଷୟରେ କାହାରିକୁ କିଛି କହିଚୁ, ତାହେଲେ ମୁଁ ତୁମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯିବି । ତୁ ଆଉ ତୋ ବୋଉର ଦୁଧ କି ବିଆ କେବେ ଦେଖି ପାରିବୁ ନାହିଁ । ଏବେ ତୁ ଆଉ କ’ଣ ଭାବୁଚୁ । ଏବେ ତୁ ମୋ ସାୟାକୁ ଖୋଲି ବାହାର କରିଦେଏ ।

ବିନୋଦ ମିନିଟିଏ ବି ଡେରି ନ କରି ବନିତାର ସାୟାକୁ ଖୋଲି ପକେଇଲା । ବନିତା ତା ଦୁଇ ଗୋଡ଼କୁ ଭଲକରି ମେଲେଇ ଦେଲା । ଗତକାଲି ସେ ତା ବିଆ ବାଳକୁ ଶେଭିଂ କରି ଚିକଣା କରି ଦେଇ ଥିବାରୁ ସେ ଖୁସି ହେଲା । ବନିତା ଦେଖିଲା ବିନୋଦ ତା ବିଆକୁ ନିରେଖି ଦେଖୁଚି । ବନିତା: ବିନୁ... ତୁ ପ୍ରଥମ ଥର ବୋଧେ ବିଆ ଦେଖୁଚୁ । ତୁ ମୋ ଦୁଇ ଗୋଡ଼ ମଝିରେ ବସି ଆରାମରେ ଦେଖ । ବିଆରେ ହାତ ମାରେ... ବିଆକୁ ଚିପି ଦଳ... ତା ଭିତରେ ଆଙ୍ଗୁଠି ପୁରା । ତୁ ଏହି ବିଆ ବାଟ ଦେଇ ବାହାରକୁ ଆସିଛୁ ।

ବନିତା ତା ବିଆକୁ ଉପରକୁ ଟେକିଲା । ବନିତା: ବିନୁ, ତୁ ଆଗରୁ କେବେ ବିଆ ଦେଖିଥିଲୁ ।

ବିନୋଦ - ନାହିଁ ବୋଉ । ତୋ ବିଆ ବହୁତ ସୁନ୍ଦର ହେଇଚି ।

ବିନୋଦ କେତେବେଳେ ବିଆକୁ ଦଳିଲା ତ କେତେବେଳେ ଚିପିଲା । ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ବିଆକୁ ମେଲେଇ ଚୁମା ଦେଲା । ଜିଭରେ ବିଆର ଫାଟକୁ ରଗଡ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲା । ବନିତାକୁ ବହୁତ ମଜା ଲାଗୁଥିଲା । ବିନୋଦ ଦୁଇଟା ଆଙ୍ଗୁଠି ବିଆ ଭିତରେ ପୁରେଇ ଜୋର ଜୋର ଭିତର ବାହାର କଲା । ଉତେଜନାରେ ବନିତା ପୁରା ଗରମ ହୋଇ ଉଠିଲା । ତାକୁ ଲାଗିଲା ଯେମିତି ତା ପୁଅ ତାକୁ ଏବେ ଗେହୁଁଚି ।

ବନିତା: ଆ ବୁନୁ... ଦୁଧର ମଜା ନେଏ । ବନିତା ବିନୋଦକୁ ତା ଉପରକୁ ଟାଣିନେଲା । ତା’ର ଗୋଟାଏ ଦୁଧ ଭୁଣ୍ଡି ବିନୋଦ ପାଟି ଭିତରେ ପୁରେଇ ଦେଲା । ବିନୋଦ ଅନ୍ୟ ହାତରେ ଆର ଦୁଧକୁ ଦଳି ଚୋଷିବାକୁ ଲାଗିଲା । ତଳପଟେ ବନିତା ବିନୋଦର ବାଣ୍ଡକୁ ଧରି ତା ବିଆ ଫାଟରେ ଲଗେଇଲା ଏବଂ ତା ପିଚାକୁ ନଚେଇଲା । ଦୁଇ ହାତରେ ବିନୋଦର ପିଚାକୁ ଧରି ତଳକୁ ଦାବିଲା । ବିନୋଦର ବାଣ୍ଡ ତା ନାଳୁଆ ବିଆ ଭିତରେ ପଶିଗଲା ।

ବନିତା: ବିନୁ, ତୋ ପିଚାକୁ ଉଠେଇ ମୋ ଉପରେ ଧକ୍‌କା ମାରେ ।

ବନିତା ବିନୋଦ ବାଣ୍ଡର ମୂଳକୁ ଧରିଥିଲା । ବିନୋଦ ଗୋଟାଏ ଜୋର ଧକ୍‌କା ମାରିଲା । ତାପରେ ୨ୟ... ତାପରେ ୩ୟ ଠେସ । ପୁରା ୭ ଇଂଚ ଲମ୍ବା ବାଣ୍ଡଟା ତା ବୋଉ ବିଆ ଭିତରେ ହଜିଗଲା । ବନିତା: ବେଟା, ଦୁଧର ବି ମଜା ନେଏ ଆଉ ଏମିତି ଜୋର ଧକ୍‌କା ମାରି ଚାଲେ ।

ବନିତା ତା ବିଆ ଉପରେ ବାଣ୍ଡର ଆଘାତକୁ ସହି ନେବା ପାଇଁ ବି ତା ପିଚାକୁ ଟେକି ଚାଲିଥିଲା । ବିନୋଦ ଜୋର ଜୋର ବାଣ୍ଡକୁ ଦାବି ଗେହିଁ ଚାଲିଲା । ବିନୋଦ - ବୋଉ, ଭାରି ମଜା ଲାଗୁଚି । ଆଗରୁ କୌଣସି କାମରେ ଏମିତି ମଜା ମିଳି ନ ଥିଲା ।

ବନିତା: ହଁ, ଗେହିଁବା ଠାରୁ ଅଧିକ ମଜା ଆଉ କେଉଁଥିରେ ନାହିଁ । ପୁଅ, ତୁ ତୋ ବୋଉକୁ ଗେହେଁ... ଜୋର ଜୋର ଧକ୍‌କା ମାରି ଗେହେଁ । ତୋ ଗେହିଁବା ତୋ ବାପାଙ୍କ ଗେହିଁବା ଠାରୁ ଅଧିକ ମଜା ମିଳୁଚି... ଗେହିଁ ଗେହିଁ ତୋ ବୋଉର ବିଆକୁ ଫଟେଇ ଦେଏ । ଆଃ... ବେଟା, ସତରେ ତୁ ତ ପୁରା ମରଦ ହୋଇ ଗଲୁଣି । ଯେ କୌଣସି ମାଇକିନିଆ କି ଟୋକିକି ଗେହିଁ ପାରିବୁ । ଗେହେଁ ମୋ ରାଜା... ଜମେଇ କରି ଗେହେଁ ।

ବିନୋଦ ଲମ୍ବା ଲମ୍ବା ଷ୍ଟ୍ରୋକ ମାରି ଗେହିଁ ଚାଲିଲା । ବନିତା: ତୁ ତୋ ବୋଉକୁ ଗେହିଁଲୁ ବୋଲି କାହାରି ଆଗରେ କହିବୁ ନାହିଁ ତ ।

ବିନୋଦ - ନାହିଁ ବୋଉ, କେବେ ନୁହେଁ ।

ବିନୋଦ ତା ବାଣ୍ଡକୁ ଜୋରରେ ଦାବିଲା । ବନିତା ତା ପୁଅ ଠାରୁ ଗେହିଁବା ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରି ଚାଲିଲା । ତା ପାଟିରୁ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଶିତ୍‌କାର ବାହାରିବାକୁ ଲାଗିଲା । ବନିତା: ଆଃ ବହୁତ ଭଲ ।

ବିନୋଦ - ତୁ ଯଦି ଆଉ ଥରେ ଲଙ୍ଗଳା ନ ହେବୁ ତାହେଲେ ମୁଁ କାହାରି ଆଗରେ କେବେବି କିଛି କହିବି ନାହିଁ । ବନିତା: ତୁ କାହାରିକି ଯଦି ନ କହିବୁ ତେବେ ମୁଁ ତତେ ପ୍ରତିଦିନ ଗେହିଁବା ପାଇଁ ଦେବି... ମୋ ବିଆ ଚାଟିବା ପାଇଁ ଦେବି । ତୁ ମତେ ସବୁଦିନେ ଗେହିଁବୁ । ପୁଣି ତୋର ଏହି ମସ୍ତ ବାଣ୍ଡ ପାଇଁ ମୁଁ ନୂଆ ନୂଆ ବିଆ ଯୋଗାଡ଼ କରି ଦେବି । ଆଃ... ଗେହେଁ... ଗେହେଁ...

ମାଆ ପୁଅ ଦୁହେଁ ଦୁହିଁଙ୍କି କୁଣ୍ଢେଇ ଧରିଲେ । ବିନୋଦ - ବୋଉ, ମୋର କ’ଣ ହେଉଛି ।

ବନିତା ଜାଣିଲା ବିନୋଦର ବୀର୍ଯ ବାହାରିବା ବେଳ ହୋଇ ଗଲାଣି । ବନିତା ଠିକ୍ କଲା, ଯେହେତୁ ତା ପୁଅର ଏଇଟା ପ୍ରଥମ ଗେହିଁବା, ତେଣୁ ତାକୁ ତା ବିଆ ଭିତରେ ବୀର୍ଯ ଛାଡ଼ିବା ପାଇଁ ଦେବ । ସେ ତ ଅପରେସନ ହେଇଛି, ତେଣୁ ତା ବିଆ ଭିତରେ ବୀର୍ଯ ଛାଡ଼ିଲେ କିଛି ଅସୁବିଧା ହେବ ନାହିଁ । ସେ ବିନୋଦର ପିଚାକୁ ତା ଦୁଇ ଗୋଡ଼ରେ ଛନ୍ଦି ଧରିଲା । ବିନୋଦକୁ ତା ବିଆ ଭିତରେ ବୀର୍ଯ ଛାଡ଼ିବା ଏବଂ ବିଆ ଭିତରକୁ ଅନୁଭବ କରିବା ପାଇଁ ଦେଲା । ସିଏ ବି ଚରମ ଅବସ୍ଥାରେ ପହଂଚି ସାରିଥିଲା । ପୁଅକୁ ଜୋରରେ ଜାବୁଡ଼ି ଧରି ଘନ ଘନ ଚୁମା ଦେଲା ।

ବିନୋଦ - ବୋଉ, ଏହା ହେଉଛି ମୋ ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ବହୁତ ସୁଖ ଓ ଆନନ୍ଦ ଦାୟକ କାମ ।

ବନିତା : ହଁ ବେଟା । ତୁ ତୋ ବାପା ଠାରୁ ଭଲ ଗେହୁଁଚୁ । ଆମେ ଏକା ଥିବା ବେଳେ ତୁ ଯେ କୌଣସି ସମୟରେ ମୋତେ ଗେହିଁ ପାରିବୁ ।

ବନିତା ବିନୋଦକୁ ଦୁଇ ହାତରେ କୁଣ୍ଢେଇ ଧରିଲା । ବନିତା: ହନି, ତୋ ବାଣ୍ଡ ଯେତେବେଳେ ପୁଣି ଟାଣ ହୋଇଯିବ ସେତେବେଳେ ତୁ ମତେ ଆଉ ଥରେ ଗେହିଁବୁ ।

ସେଦିନ ରାତିରେ ବନିତା ସେହି ରୁମରେ ତା’ର ଅନ୍ୟ ତିନୋଟି ପିଲା ଶୋଇଲେ ବି ସେ ତା ୧୫ ବର୍ଷ ପୁଅ ବିନୋଦ ପାଖରେ ଶୋଇ ଗେହିଁବାର ମଜା ଚାଖିଲା । ଏତେ ଛୋଟ ଅବସ୍ଥାରୁ ବି ବିନୋଦର ବାଣ୍ଡଟା ତା ବାପା ବାଣ୍ଡ ଠାରୁ ଅଧିକ ମୋଟା ଓ ଲମ୍ବା ଥିଲା । ସେଦିନ ରାତିରେ ବିନୋଦ ତା ବୋଉକୁ ପୁଣି ଥରେ ୪୫ ମିନିଟ୍ କାଳ ଜୋର ଜୋର ଗେହିଁଲା ବିଆ ଭିତରେ ବୀର୍ଯ ଛାଡ଼ିଲା । ବନିତା ବହୁତ ଖୁସି ହୋଇଗଲା । ପୁରା ୫ ମିନିଟ୍ କୁଣ୍ଢେଇ ଧରି ବିନୋଦକୁ ଚୁମା ଦେଲା । ବିନୋଦ - ବୋଉ, ତତେ ଭଲ ଲାଗିଲା ତ?

ବନିତା ବିନୋଦ ଛାତିରେ ତା ବଡ଼ ବଡ଼ ଦୁଧକୁ ଦାବି ତା ଓଠରେ ଗାଢ଼ ଚୁମ ଦେଇ ଗୋଟିଏ ହାତରେ ନରମ ହୋଇ ଯାଇଥିବା ତା ବାଣ୍ଡକୁ ଆଦର କରି କରି କହିଲା: ତୁ ତ ଆଜି କମାଲ କରିଦେଲୁ । ତୁ ତ ତୋ ବାପାଙ୍କ ଠାରୁ ଶହେ ଗୁଣ ଭଲ ଗେହୁଁଚୁ । ତୁ ଏବେ ମୋତେ ସବୁଦିନେ ଗେହିଁବୁ ।

ବିନୋଦ - ତୁ ସତ କହୁଚୁ ବୋଉ? 

ବନିତା ବିନୋଦ ଓଠରେ ଗାଢ଼ ଚୁମା ଦେଇ ତା ଓଠକୁ ଆସ୍ତେ କାମୁଡ଼ିଲା । କହିଲା: ଆରେ, ତୋ ବୋଉ ଉପରେ କ’ଣ ବିଶ୍ୱାସ ହେଉନି । ତୋ ବୋଉ ପଛେ ତୋ ବାପାକୁ ଗେହିଁବା ପାଇଁ ନ ଦେବ, ହେଲେ ତୋତେ ଗେହିଁବା ପାଇଁ ଦେବାକୁ କେବେ ମନା କରିବନି ।

–ଶେଷ-